Dank en afscheidswoord pastoor Sven

In 2007 kwam ik als pastoor naar de toenmalige federatie Liedekerke. In het pastorale landschap van Liedekerke en Affligem zou ik voortaan werken.

Na net geen twintig jaar en nu ik van hier verder ga, wil ik terugblikken op wat was. Zo ontwaar ik dingen die weliswaar voorbij zijn, en toch ook weer niet. Ik noem ze dynamieken die op een bepaald moment meespelen, maar dat ook altijd blijven doen. En je neemt ze met je mee. Ze maken van ons een geloofsgemeenschap die zich groeiend beweegt doorheen de tijd, helend en bevrijdend.

Ik wil onze geloofsgemeenschappen en jullie allemaal hartelijk danken voor het zichtbaar en voelbaar maken van deze dynamieken. Niet in het minst dank ik de vrijwilligers voor hun engagement. Zij hebben zich doorheen al die jaren ingezet, of doen dat vandaag nog, in de kerkfabrieken, de parochie- en federatieploeg, de stuurgroep ter voorbereiding van de zoneploeg, de parochie- of zoneraad, de talrijke werkgroepen van toen en nu, de zangers in de koren. De dynamieken kregen zo in de catechese, de diaconie (dienstbaarheid), de gemeenschapsopbouw, de liturgie en de verkondiging, mede door hen, een gezicht.

Een eerste dynamiek is die van het samenwerken. De federatie Liedekerke bestond uit vier geloofsgemeenschappen, de huidige pastorale zone Meander uit vijf. Meer dan een loutere verzameling is de pastorale zone de ruimte waarin mensen gastvrij in een geloofsgemeenschap worden onthaald. Ze vinden er verdieping, en de Bijbelse boodschap wordt er op een dynamische manier beleefd, ervaren en zichtbaar gemaakt. Samenwerking - gezien als de vruchtbare interactie tussen mensen - is hierin onontbeerlijk.

Een tweede dynamiek is het samenspel van geven en ontvangen. Deze twee horen onlosmakelijk samen. Een geloofsgemeenschap moet veel geven. Ze is het aan zichzelf verplicht. Maar ze kan dat niet doen als ze niet eerst ontvangt. Ze kan maar begeesteren en bezielen wanneer ze zich laat bezielen en begeesteren door de Bijbelse boodschap en door Gods Geest die ons doorwaait en samenwaait.

De derde dynamiek is die van het herderen. Eigenlijk is dit geen correct Nederlands woord. Laten we het dan maar uitvinden. Een herder weidt, maar herdert ook vooral. Een geloofsgemeenschap vindt haar noodzakelijke dynamiek als mensen elkaar herderen. In het herderen dragen ze Gods zorg en zijn onvoorwaardelijke liefde voor mensen uit. In een wereld en samenleving waarin alles voorwaardelijk is geworden, schept onvoorwaardelijke liefde het onmisbare vertrouwen in elkaar. Zonder wederzijds vertrouwen draait een gemeenschap vierkant.

De vierde dynamiek is die van het verhaal. We spreken vaak over kleine en grote verhalen, maar dat onderscheid wil ik even achterlaten. Elk verhaal is belangrijk. Allemaal maken we deel uit van en schrijven we aan dat grote Verhaal van God met mensen. We mochten Zijn verhaal van eeuwen, neergeschreven in de Bijbel, beluisteren tijdens de eucharistie- en andere vieringen, op momenten dat het leven deugd deed, maar ook wanneer het pijn deed. Soms kwam het binnen in ons hart, en soms bleven we er doof voor. Wat kan dat Woord soms weerbarstig zijn. En toch mochten we ontdekken dat wij meeschrijven aan een geschiedenis waarvan wijzelf begin noch einde zijn. Hoe deugddoend waren de momenten waarop je je met je leven betrokken wist op dat eeuwenoude Bijbelse verhaal. We mochten ze ervaren in de catecheseactiviteiten met kinderen en jongeren.

De vijfde dynamiek is die van – jawel – het geloven. Daarmee is het grote woord eruit. De vier eerdere dynamieken komen als het ware samen in het geloven.

Geloven vindt een plek 'in' een bepaalde ruimte en tijd, en verbindt mensen met elkaar 'over' ruimte en tijd heen.

Geloven is vooreerst een gave, ontvangen door een open hart.

Geloven doen we op de weg die de ene Herder ons voorging. Zijn wijze van leven wijst ons de richting naar het ware leven.

En we geloven dat elk levens- en geloofsverhaal meeschrijft aan dat grote Verhaal van liefde, gerechtigheid en vrede.

Ik schrijf het woord hier in zijn dynamische vorm. Geloven doordesemt je leven en beweegt zich in je leven. Geloven mocht en mag ook in de toekomst onze geloofsgemeenschap hier ter plekke dragen en bezielen.

Dank u dat we hier samen aan mochten werken.

Ik wens onze geloofsgemeenschap en jullie allemaal van harte een gezegende en mooie toekomst toe.

Pastoor Sven